Monday, June 22, 2009

ഡെഡ് ലൈൻ

ഇന്നേക്കു ഒന്നര ആഴ്ച തികയുന്നു. കഴിഞ്ഞതൊക്കെ മറവിയുടെ റീസൈക്കിൾ ബിന്നിലേക്കു പോകാൻ മടിച്ചു നിൽക്കുന്നു. ഇന്നു ബുധനാഴ്ച. കഴിഞ്ഞ തിങ്കളാഴ്ച ജവഹറിന്റെ മുറിയിൽ നിന്നു മീറ്റിങ്ങ് കഴിഞ്ഞു പുറത്തിറങ്ങിയപ്പോൾ നെറ്റിയിൽ വിയർപ്പു പൊടിഞ്ഞിരുന്നു. കൈകൾക്കു നേരിയ വിറയൽ പോലെ. തലച്ചോറിൽ ആയിരമായിരം ചിന്തകൾ തിരമാലകൾ പോലെ വന്നു ചിതറിത്തെറിച്ചു. ജവഹറിന്റെ വാക്കുകൾ മണൽത്തരികൾ പോലെ മനസ്സിലുരഞ്ഞു മുറിവുകൾ ഉണ്ടാക്കുകയായിരുന്നു.
“ ചെലവു ചുരുക്കലിന്റെയും ബിസ്സിനസ് സ്ടീം ലൈനിങ്ങിന്റെയും ഭാഗമായി കമ്പനിക്കു ചില കടുത്ത തീരുമാനങ്ങൾ എടുക്കേണ്ടി വന്നിരിക്കുന്നു. നിങ്ങളുടെ സർവീസ് ടെർമിനേറ്റ് ചെയ്യേണ്ടി വരുന്നതിൽ ഞങ്ങൾ അതിയായി ഖേദിക്കുന്നു.” വാക്കുകൾക്കു തീരെ യോജിക്കാത്തതു പോലെ ജവഹറിന്റെ മുഖം നിർജീവമായിരുന്നു.
ഒരു യന്ത്രം പോലെയാണു ഞാനാ മുറിയിലിരുന്നത്. അദ്ദേഹം പറഞ്ഞ ആശയം മുഴുവനായി അപ്പോളെന്റെ ബോധമനസ്സ് ഉൾക്കൊണ്ടിരുന്നില്ല. പക്ഷേ പൊടുന്നനെ എന്റെ കണ്ണു നിറയുകയും ആശ്രയത്തിനായെന്ന പോലെ ഞാൻ ജവഹറിന്റെ മേശയിൽ അമർത്തിപ്പിടിക്കുകയും ചെയ്തു. ജവഹർ അപ്പോൾ ഒരു ഗ്ലാസ്സു വെള്ളം തന്നതായി ഓർക്കുന്നു!
ജവഹറിന്റെ മീറ്റിങിനു തൊട്ടു പിന്നാലെ ഹ്യുമൻ റിസോഴ്സുകാരുടെ വകയായും ഉണ്ടായിരുന്നു ഒരു മീറ്റിംങ്ങ്. ലേ ഓഫ് കോമ്പൻസേഷൻ പാക്കേജിനെപറ്റിയും, മറ്റു കമ്പനികളിൽ ജോലിക്കു ശ്രമിക്കാനുള്ള സാധ്യതകളെ പറ്റിയും അവർ ഒരു ലഘു പ്രസംഗം നടത്തി. ഞാൻ ഒന്നും തന്നെ ശ്രദ്ധിച്ചില്ല. ശ്രദ്ധിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല എന്നു പറയുന്നതാകും കൂടുതൽ ശരി. അവർ പറഞ്ഞിടത്തൊക്കെ ഒപ്പിട്ടു കൊടുത്തു. അത്രമാത്രം. ഒരു മറുചോദ്യം പോലും ചോദിച്ചതുമില്ല. എന്റെ ചിന്താശേഷി പൊടുന്നനെ വർക്കു ചെയ്യാതായി എന്നു തോന്നുന്നു.

കറുത്ത യൂണിഫോമിട്ട ഒരു സെക്യൂരിറ്റി ഗാർഡ് എന്റെ നിയന്ത്രണം ഏറ്റെടുത്തു. പിരിച്ചു വിട്ട ദേഷ്യത്തിൽ ഞാൻ അതിക്രമമൊന്നും കാണിക്കാതിരിക്കാനായിരുന്നു അതെന്നു പിന്നീടാലോചിച്ചപ്പോഴെ എനിക്ക് മനസ്സിലായുള്ളൂ. കമ്പനി വണ്ടിയിൽ എന്നെ വീട്ടിൽ കൊണ്ടു പോയാക്കുമത്രെ. വർക്ക് ഡെസ്കു ക്ലിയറു ചെയ്യാൻ സഹകരിക്കണമെന്നും, എന്റെ കമ്പ്യൂട്ടറിൽ ഇനി ലോഗിൻ ചെയ്യരുതെന്നും, സെക്യൂരിറ്റി ഗാർഡുമായി സഹകരിക്കണമെന്നും, ഞങ്ങൾ അതിയായി ഖേദിക്കുന്നുവെന്നുമെല്ലാം അക്കമിട്ടു പറയുന്ന ഒരു പ്രിന്റ് ഔട്ട് എനിക്കു കിട്ടി.സെക്യൂരിറ്റി ഗാർഡ് ഒരു യമദൂതനെ ഓർമിപ്പിച്ചു.അയാളുടെ കറുപ്പു യൂണീഫോം ഇത്തരം അവസരങ്ങൾക്കു തികച്ചും അനുയോജ്യമാണെന്നെനിക്കു തോന്നി. മനസ്സു ഒരു എതിർഭാഗം വക്കീലിനെപ്പോലെ എന്നോടു ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിച്ചു കൊണ്ടേയിരുന്നു.എല്ലാ ചിലവുകളും, കൊടുത്തു തീർക്കാനുള്ള എല്ലാ കടങ്ങളും ഒറ്റ നിമിഷത്തിൽ എന്റെ മനസ്സിലൂടെ മിന്നി മാഞ്ഞു. ഞാൻ മറന്നു പോയവയടക്കം.പക്ഷേ എന്നെ ഏറ്റവും പേടിപ്പെടുത്തിയ ചോദ്യം “ഇനിയെന്ത്?” എന്നതായിരുന്നു.
ചോദ്യങ്ങളെല്ലാം ഒന്നൊന്നായി ഞാനവഗണിചു. സത്യം പറഞ്ഞാൽ ഒരു ചോദ്യം അവസാനിക്കുന്നതിനു മുൻപായി മറ്റൊന്നു പൊങ്ങി വന്നു കൊണ്ടേയിരിക്കുകയായിരുന്നു. കുറച്ചു കൂടി വേഗത്തിൽ നടക്കാൻ ഗാർഡ് എന്നോടാവശ്യപ്പെട്ടു. എനിക്ക് ഉറക്കെ കരയണമെന്നു തോന്നി. എന്റെ ക്യുബിക്കിളിൽ എത്തിയപ്പോഴേയ്ക്കു ഞാൻ അവശനായിരുന്നു. തലയിൽഊടെ വേദനയുടെ അസ്ത്രങ്ങൾ പാഞ്ഞു പോയി. എന്റെ പുസ്തകങ്ങളും മറ്റും മൂന്നടി പൊക്കമുള്ള ഒരു പെട്ടിയിൽ ഭംഗിയായി പാക്കു ചെയ്തു സീൽ ചെയ്തു വെച്ചിരുന്നു. ഗ്രൂപ്പിലുള്ളവർ എന്റെ അടുത്തു വന്നു. അവരുടെ കണ്ണുകളിൽ നിസ്സഹായത ഉണ്ടായിരുന്നു. ഇത്തവണ രക്ഷപെട്ടതിന്റെ ആശ്വാസവും. ആരെയും കുറ്റം പറഞ്ഞിട്ടു കാര്യമില്ല. ടീം ലീഡ് എന്റെ ചുമലിൽ കൈ വച്ചു പറഞ്ഞു. “സോറി ഐ വാസ് ഹെല്പ് ലെസ്സ്”. എന്റെ കസേരയിൽ അവസാനമായി ഒന്നിരിക്കണമെന്നുണ്ടായിരുന്നു. പ്ക്ഷേ സെക്യുരിറ്റി ഗാർഡ് അക്ഷമനാകുന്നതു കണ്ടു. എന്റെ ഡെഡ് ലൈൻ വെറും ഒരു മണിക്കൂറായിരുന്നല്ലോ!

-- നിഹാരിക.

1 comment:

മഹേഷ്‌ വിജയന്‍ said...

അറിയാതെ ആ നിമിഷങ്ങള്‍ മനസ്സില്‍ സങ്കല്‍പ്പിച്ചു പോയി.....!!
വളരെ നല്ല ഭാഷ... പക്വമായ വരികള്‍...
കഥ ഒരുപാടിഷ്ട്ടപ്പെട്ടു...