Thursday, May 20, 2010

നീയും ഞാനും

ഒരു മന്ദസ്മിതമല്ല,
ആർദ്രമായൊരുകൊച്ചു
മഞ്ഞുതുള്ളിയെൻ ഹൃത്തിലാവാഹിച്ചു ഞാൻ.
അറിഞ്ഞില്ലിതുവരെ ഞാനുരുകുന്ന വേദന,
അറിയാനിതുവരെയാരും തുനിഞ്ഞില്ല
ആരുമെൻ കണ്ണീർ ഒരു മൃദു സ്പർശത്താൽ,
ഒരു സാന്ത്വനത്താൽ തുടയ്ക്കാൻ തുനിഞ്ഞില്ല.

പക്ഷേ...
അറിയുന്നു നീയെന്നെ,
സൌഹൃദത്തിൻ പുഞ്ചിരിക്കപ്പുറം,
ഒരു നേർത്ത വിങ്ങലിൻ ആർദ്രതയായ്,
ഒരു കണ്ണീർക്കണത്തിന്റെ സ്നിഗ്ധതയായ് ..

6 comments:

ശാലിനി said...

ഒരു വിഷാദരോഗിയുടെ കവിത

ഒഴാക്കന്‍. said...

അറിയുന്നു നീയെന്നെ....

perooran said...

salini ,kollam

ശാലിനി said...

നന്ദി ഒഴാക്കൻ, perooran- കവിത വായിച്ചതിനും കമന്റിനും,
നന്ദി പേരറിയാത്ത കുറച്ചു പേർക്കു, കവിത(?) വായിച്ചതിനു. :)

വരയും വരിയും : സിബു നൂറനാട് said...

"അറിയുന്നു നീയെന്നെ,
സൌഹൃദത്തിൻ പുഞ്ചിരിക്കപ്പുറം,
ഒരു നേർത്ത വിങ്ങലിൻ ആർദ്രതയായ്.."


ഇത് പ്രശ്നമാണ്..!!അവസാനം കണ്ണീര് മാത്രം ബാക്കി :(

യാത്രക്കാരന്‍ said...

കഥകളിലെ അക്ഷരങ്ങള്‍ നഷ്ടപ്പെട്ടുവോ?
കഴിവിന് നീതി പുലര്‍ത്തിയെന്നു ശാലിനിക്കും തോന്നുന്നുണ്ടാവില്ല...