Tuesday, June 21, 2011

കാണാതാകുന്ന തലമുറ

സമയം അഞ്ചര!ഒന്നു തഴുകിയപ്പൊഴേയ്ക്കും, അഞ്ചു മിനുട്ടു കൂടി പരോൾ അനുവദിച്ചു കൊണ്ടു നോക്കിയ-N8 നിശബ്ദമായി.മനസ്സിനെയും ഇങ്ങനെ തഴുകി നിശബ്ദമാക്കാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ. സംഗീത ഇപ്പോഴും നല്ല ഉറക്കമാണ്‌. "ഡോവ്‌" ഷാമ്പുവിന്റെ മൃദുഗന്ധം പരത്തുന്ന അവളുടെ മുടിയിഴകളിൽ മുഖമമർത്തി മനസ്സിനെ സ്വസ്ഥമാക്കാൻ ഞാൻ ശ്രമിച്ചു.ഉറക്കത്തിന്റെ സുഖകരമായ നിസംഗതയിൽ നിന്നും
പുറത്തുവരാതിരിക്കാനായെങ്കിൽ!

അലാറം വീണ്ടും അടിച്ചു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. ഇത്തവണ പരോളില്ല.

പ്രോജക്ട്‌ റിലീസ്‌ ജൂൺ 25 നു.അതായതു ഇനി വെറും ഒരാഴ്ച.കോഡിൽ തീർത്താൽ തീരാത്തത്ര ബഗ്ഗുകൾ.അതിനിടയ്ക്കു ആകാശത്തു നിന്നു പൊട്ടി വീണ പോലെ ഈ പ്രസന്റേഷനും.അൻപതിലേറെ സ്ലൈഡുകൾ ഇനിയും കിടക്കുന്നു.ജാപ്പനീസ്‌ ക്ലൈന്റിന്റെ പ്രോജക്ടാണ്‌. ജോലിയെന്നു പറഞ്ഞാൽ ചെകുത്താൻ കൂടിയതു പോലെയാണീ ജപ്പാൻക്കാർക്ക്‌. ഇന്നലെ തീർക്കണമെന്നു കരുത്തിയതാണ്‌.ബാംഗ്ലൂരിലെ നശിച്ച ട്രാഫിക്‌.മണിക്കൂർ ഒന്നരയാണു ഇന്നലെ പോയത്‌.

കട്ടൻ കാപ്പിക്കു വെള്ളമിട്ടു ലാപ്ടോപ്‌ ഓൺ ചെയ്തു.നശിച്ച വിൻഡോസ്‌, ബൂട്ടു ചെയ്യാൻ അഞ്ചു മിനിട്ടിലേറെയെടുക്കുക എന്നു വച്ചാൽ!അൻപതു സ്ലൈഡ്‌,ഇന്നു വൈകുന്നേരം ഡെഡ്ലൈൻ.മനസ്സിരുത്തി ഒന്നു പണിയെടുക്കാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ!ഇന്നലെ ആ കത്തു കിട്ടിയതിനു ശേഷം ആകെയൊരു അസ്വസ്ഥത. ഒന്നിലും ശ്രദ്ധിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല.ജപ്പാനിൽ ഇന്നു വല്ല ഹോളീഡേയുമായിരുന്നെങ്കിൽ!

കഴിഞ്ഞ പ്രാവശ്യം വീട്ടിൽ ചെന്നപ്പോൾ അമ്മ ചോദിച്ചു.
"വിഷൂനു നീ വരില്ലേ?"

"ജപ്പാനിൽ അതിനു വിഷു ഇല്ലല്ലോ ശാന്തേ!..." അച്ഛനാണു മറുപടി പറഞ്ഞത്‌. അച്ഛൻ ചിരിക്കുകയായിരുന്നു. പക്ഷേ അതെന്റെ ഉള്ളിൽ എവിടെയോ ചെന്നു കൊണ്ടു. ജപ്പാൻ കലണ്ടറും സമയവും പിൻ തുടരുന്ന ഒരടിമ!

ആ കത്ത്‌ ബർമുഡയുടെ പോക്കറ്റിൽ സമാധാനമായി വിശ്രമിക്കുന്നു. എന്റെ എല്ലാ സമാധാനവും ഇല്ലാതാക്കിക്കൊണ്ട്‌.ഒന്നിലും ശ്രദ്ധിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല.ഒരു തീരുമാനം എടുക്കാനും. ആദ്യ സ്ലൈഡിന്റെ പകുതി പോലുമായില്ല. പല്ലു തേച്ചിട്ടാകാം ഇനി.. ബെഡ്‌റൂമിൽ സംഗീത ഇപ്പോഴും നല്ല ഉറക്കത്തിലാണ്‌.ഒരു നിമിഷം അവളെ നോക്കി നിന്നു പോയി.. വേണ്ട ഇന്നൊന്നിനും സമയമില്ല. ചെറിയൊരു ടെൻഷനും. കത്തു വായിക്കുമ്പോൾ അവളെന്തു പറയും?

പല്ലു തേച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോഴേയ്ക്കും സംഗീത ഉണർന്നു.കിടന്നു കൊണ്ട്‌ അവളെനിക്കൊരു ഫ്ലയിംഗ് കിസ്സ്‌ തന്നു. അതു പിടിച്ചെടുക്കാൻ ഞാൻ മിനക്കെട്ടില്ല.ഒന്നോ രണ്ടോ സ്ലൈഡ്‌ കഴിഞ്ഞു.ചിന്ത വീണ്ടും ആ കത്തിലേയ്ക്കു പതറിപ്പോവുകയാണ്‌. ഇന്നലെ ഓഫീസിലാണു ഈ കത്ത്‌ വന്നത്‌. ക്രെഡിറ്റ്‌ കാർഡിന്റെ സ്റ്റേറ്റ്‌മന്റ്‌ വാങ്ങാൻ മെയിൽ റൂമിൽ പോയപ്പോൾ, ഈ കത്തവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.ഇല്ലന്റ്‌ ഒരു വിചിത്ര വസ്തു എന്ന പോലെയാണ്‌ മെയിൽ റൂമുകാരൻ എടുത്തു തന്നത്‌. അമ്മയുടെ കത്താണ്‌. അത്ഭുതം തോന്നി. കോളേജ്‌ കാലത്തെപ്പോഴോ ഞാൻ മൊബൈൽ വാങ്ങിയതിനു ശേഷം ഒരിക്കലും അമ്മ കത്തെഴുതുകയുണ്ടായിട്ടില്ല.

അൽപം തിടുക്കത്തോടെയാണ്‌ കത്തു വായിച്ചത്‌.

"മോനേ,
ഫോണിലൂടെ പറഞ്ഞാൽ അച്ഛൻ കേൾക്കും.അതു കൊണ്ടാ കത്തെഴുതുന്നത്‌.അച്ഛനറിഞ്ഞാ അരിശപ്പെടും.അച്ഛൻ ഹോസ്പിറ്റലിൽ ചെക്കപ്പിനു പോയ കാര്യമൊക്കെ ഇന്നലെ വിളിച്ചപ്പോൾ പറഞ്ഞിരുന്നല്ലോ.അച്ഛനാണു നിന്നെ വെറുതെ വിഷമിപ്പിക്കണ്ടാന്നു പറഞ്ഞത്‌. അച്ഛനു ചെറിയൊരു അറ്റാക്കായിരുന്നു മോനേ.രാത്രി രണ്ടു മണിയായപ്പോ നെഞ്ചു വേദനിക്കുന്നൂന്നു പറഞ്ഞു. ഗ്യാസ്സായിരിക്കും എന്നു കരുതി മോരിൽ അഷ്ടചൂർണ്ണം കലക്കി കൊടുത്തു ഞാൻ. എന്നിട്ടും ഒരു ഭേദവും കണ്ടില്ല.അച്ഛൻ തന്നെയാ അശുപത്രീ പോണമെന്നു പറഞ്ഞത്‌. സുഖല്യായ്കേം വച്ച്‌ രാത്രി ഒറ്റയ്ക്കു കാറോടിച്ചു പോകാൻ തുടങ്ങി അച്ഛൻ. ഞാൻ കരഞ്ഞു പറഞ്ഞിട്ടാണു ആരെയെങ്കിലും വിളിക്കാന്നു സമ്മതിച്ചത്‌. അടുത്തു കാർ ഓടിക്കുന്ന ആരും ഇല്ലല്ലോ. കുട്ട്യോളൊക്കെ ബോംബേം ബാംഗ്ലൂരുമൊക്കെയല്ലേ! തോമസ്‌ മാഷെ വിളിക്കേണ്ടി വന്നു.മാഷു ബൈക്കിൽ എത്തിയപ്പോഴേയ്ക്കും പിന്നെയും പത്ത്‌ മിനിറ്റു കഴിഞ്ഞു.നിമിഷം എണ്ണിയാണു ഞാൻ നിന്നത്‌.ദൈവം സഹായിച്ചു ഒന്നും സംഭവിച്ചില്ല.എനിക്കാകെ പേടിയാകുന്നു മോനെ, ഇവിടെ ആരുമില്ലാതെ പെട്ടെന്നൊരു സുഖല്യായ്ക വന്നാ. ഞാൻ ഇതൊക്കെ എഴുതീന്നറിഞ്ഞാ അച്ഛൻ അരിശപ്പെടും.നിന്നോടു പറയാതെ മനസ്സിൽ വയ്ക്കാൻ എനിക്കു വയ്യ.. നീ സംഗീതയോടും പറയണം.........."

കണ്ണു നിറഞ്ഞതു കൊണ്ട്‌ പിന്നീടുള്ള വരികൾ വായിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.മനസ്സ്‌ പതിനഞ്ചു വർഷം പുറകിലേയ്ക്കു പോയി.അച്ഛന്റെ ആദ്യത്തെ കാറ്‌ - മാരുതി 800. അതിലാണു ഞാൻ ഡ്രൈവിംഗ്‌ പഠിച്ചത്‌.അന്നെന്തോ ചെറിയ അബദ്ധം കാണിചപ്പോൾ അച്ഛൻ ചിരിച്ചു കൊണ്ടു പറഞ്ഞു.
"വല്ല ഹാർട്ട്‌ അറ്റാക്കും വന്ന് ആശുപത്രിയിലേയ്ക്കു കൊണ്ട്‌ പോകുമ്പോൾ
വണ്ടിയിടിച്ചു മരിക്കാനായിരിക്കും എന്റെ വിധി!"
സ്വന്തം ഫലിതം ആസ്വദിച്ച്‌ അച്ഛൻ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു അന്ന്. ആ ചിരിയാണല്ലോ അച്ഛന്റെ മുഖ മുദ്ര!ഒരു പരിധി വരെ ഒന്നിലും പതറാത്ത ആൾ. എന്റെ അച്ഛൻ!

ഉലയിൽ നിന്നു തീപ്പൊരി പോലെ ചിന്തകൾ പാറിപ്പറക്കുകയാണ്‌.അമ്മയുടെ കൈപ്പടയിലേയ്ക്ക്‌,അച്ഛന്റെ പുഞ്ചിരിയിലേയ്ക്ക്‌, ഒരുപാടു നാൾ ചേർന്നുറങ്ങിയ ആ നെഞ്ചിന്റെ വേദനയിലേയ്ക്ക്‌.

"എന്താ സച്ചീ ഇരുന്നുറങ്ങാണോ? പണിയുണ്ടെന്നു പറഞ്ഞ്‌ കൊച്ചു വെളുപ്പാൻ കാലത്ത്‌ എഴുന്നേറ്റിട്ട്‌?"

സംഗീതയുടെ തണുത്ത കൈപ്പടം കവിളിൽ അമർന്നപ്പോഴാണു ഞാൻ കണ്ണു തുറന്നത്‌.അവൾ കുളി കഴിഞ്ഞു മുടി തോർത്തുകയാണ്‌. ഹൃദയം വേഗത്തിൽ മിടിക്കാൻ തുടങ്ങി. കത്തു വായിക്കുമ്പോൾ, ഞാൻ പറയാൻ പോകുന്നതു കേൾക്കുമ്പോൾ അവൾ എങ്ങനെ പ്രതികരിക്കും?

"ഗീതൂ എനിക്കു കുറച്ചു കാര്യങ്ങൾ പറയാനുണ്ട്‌. അതിനു മുൻപു നീയീ കത്തൊന്നു വായിച്ചേ..

അവൾക്കൊന്നും മനസ്സിലായില്ല, എന്റെ കയ്യിൽ നിന്നു കത്തു വാങ്ങുമ്പോൾ അവളുടെ മുഖത്ത്‌ ആ ആശയക്കുഴപ്പം വ്യക്തമായിരുന്നു. പക്ഷെ കത്തു വായിക്കുന്തോറും അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു വന്നു. അതെനിക്കു കുറച്ച്‌ ആത്മവിശ്വാസം നൽകി.

"നമ്മളിപ്പോ എന്താ ചെയ്യാ ഗീതു?"

"സച്ചി ഒരാഴ്ച്ച ലീവെടുത്ത്‌ വീട്ടിൽ പോയി നിൽക്കൂ. ഇവിടുത്തെ കാര്യങ്ങൾ ഞാൻ മാനേജ്‌ ചെയ്തോളാം." തഴക്കം വന്ന HR ആയ ഗീതുവിനു ഒരു സൊലൂഷൻ കണ്ടു പിടിക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടായില്ല. എനിക്കു നിരാശ തോന്നി.

"ലീവെടുത്ത്‌ എത്ര നാൾ നിൽക്കാൻ കഴിയും? ഒരു ലോങ്ങ്‌ ടേം സൊലൂഷൻ വേണ്ടേ ഇതിന്‌?" ഗീതുവിന്റെ ഭാഷയിൽ തന്നെ ഞാൻ പ്രതികരിച്ചു.ഞാൻ പറയാതെ തന്നെ അവൾ മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നെങ്കിൽ..

"സച്ചി എന്താണ്‌ ഉദ്ദേശിക്കുന്നത്‌?"

"നമുക്ക്‌ നാട്ടിൽ സെറ്റിൽ ചെയ്താലോ?" ഒരുപാടു നേരം അടക്കി പിടിച്ച ചോദ്യം പുറത്തു ചാടിയപ്പോൾ വല്ലാത്ത ആശ്വാസം തോന്നി.ഗീതുവിന്റെ മുഖത്ത്‌ അത്ഭുതവും അവിശ്വാസവും നിറഞ്ഞു.

"സച്ചി എന്തായീ പറയുന്നത്‌? പെട്ടെന്നങ്ങനെ തീരുമാനം എടുക്കാൻ പറ്റിയ കാര്യാണോ ഇത്‌?"

"ഇനിയും അച്ഛന്‌ ഒരറ്റാക്ക്‌ വരണോ നിനക്കു തീരുമാനം എടുക്കാൻ?

സംഗീതയുടെ കണ്ണുകൾ പൊടുന്നനെ നിറഞ്ഞു. വേണ്ടായിരുന്നു. സങ്കടം കൊണ്ട്‌ പറഞ്ഞ വാക്കുകൾക്കു കുറച്ച്‌ മൂർച്ച കൂടിപ്പോയി.

അൽപ നേരത്തെ മൗനത്തിനു ശേഷം സംഗീത പറഞ്ഞു.

"സച്ചി എന്നും സെന്റിമെന്റ്സിന്റെ പുറത്താണ്‌ തീരുമാനങ്ങൾ എടുത്തിട്ടുള്ളത്‌! പക്ഷേ ഇതങ്ങനെ പറ്റില്ല.പ്രാക്റ്റിക്കലായി ചിന്തിക്കൂ.. നമ്മുടെ എല്ലാ എസ്റ്റാബ്ലിഷ്മെന്റ്സും ഇവിടെയാണു സച്ചീ.. നമ്മുടെ ജോലി, വീട്‌. പിന്നെ ലയബിലിറ്റീസ്‌. വീടീന്റെയും കാറിന്റെയും ലോൺ. ഇതൊക്കെ ഇട്ടെറിഞ്ഞ്‌ എങ്ങനെ നാട്ടിലേയ്ക്കു പോകും?

"നിന്നോട്‌ ഒരു ഫീസിബിലിറ്റി സ്റ്റഡി നടത്താനല്ല ഞാൻ പറഞ്ഞത്‌.അമ്മയുടെ കത്തു വായിച്ചില്ലേ, അച്ഛനറിയാതെ യാതൊരു കാര്യവും ചെയ്യുന്ന ആളല്ല അമ്മ, അത്രയ്ക്കു വിഷമിച്ചാണ്‌ അമ്മയാ കത്ത്‌ എഴുതിയിരിക്കുന്നത്‌. എന്നിട്ടും നിനക്കൊന്നും തോന്നുന്നില്ലേ?"

സംഗീത അൽപ സമയത്തേയ്ക്കു നിശബ്ദയായി. അവളുടെ പ്രാക്റ്റിക്കലായ തലച്ചോറു ചിന്തിക്കുകയാണ്‌. ചിന്തിക്കട്ടെ, നന്നായി ചിന്തിക്കട്ടെ...

"അച്ഛനും അമ്മയ്ക്കും ഇവിടെ വന്നു താമസിക്കാലോ.. എത്ര പ്രാവശ്യം വിളിച്ചതാ നമ്മൾ!"

"എടോ അച്ഛന്റെ സ്വഭാവം നിനക്കറിയില്ലേ? ഒരു നിമിഷം വീട്ടിൽ അടങ്ങി ഇരിക്കാത്ത ആളാ.. ആ അച്ഛനെ ബാംഗ്ലൂർ കൊണ്ടു വന്നു, ഈ ഫ്ലാറ്റിന്റെ എഴാം നിലയിൽ പൂട്ടിയിടുക എന്നു വച്ചാൽ കഷ്ടമല്ലേ? അച്ഛനിവിടെ ശ്വാസം മുട്ടും!"

സംഗീതയുടെ മുഖത്ത്‌ ആകെയൊരു ആശയക്കുഴപ്പം. MBA ക്ലാസ്സുകളിൽ അവൾ പഠിച്ച കേസ്‌ സ്റ്റഡികൾക്കൊന്നിനും ഇത്രയും സങ്കീർണ്ണത ഉണ്ടായിരുന്നിരിക്കില്ല.

"ഓ കെ, നാട്ടിൽ സെറ്റിൽ ചെയ്യമെന്നു തന്നെ വയ്ക്കുക,നമ്മളവിടെ എങ്ങനെ ജീവിക്കും? നമ്മുടെ ഫീൽഡിൽ ഒരു ജോലി അവിടെ കിട്ടില്ലല്ലോ? അതു മാത്രമല്ല ഇത്രയും നാൾ നമ്മൾ വളർത്തിക്കൊണ്ടു വന്ന കരിയർ , അതിങ്ങനെ ഒരു സെന്റിമന്റ്സിന്റെ പേരിൽ വലിച്ചെറിയണൊ? സച്ചി ഇതിനെപ്പറ്റിയൊന്നും ചിന്തിച്ചിട്ടുണ്ടാവില്ല.. ഉറപ്പാ.."

സത്യമാണ്‌, ഇതിനെക്കുറിച്ചൊന്നും ഞാൻ കാര്യമായി ചിന്തിച്ചിരുന്നില്ല. കത്തു കിട്ടിയ സമയം മുതൽ ഇപ്പോൾ വരെ ഇതൊന്നും ചിന്തിക്കാൻ എനിക്കു സമയം കിട്ടിയില്ല. അച്ഛന്റെ മുഖം മാത്രമായിരുന്നു മനസ്സിൽ.

എന്നെ ഒന്നു മയപ്പെടുത്താൻ എന്ന മട്ടിൽ അവൾ തുടർന്നു.

"അച്ഛനും അമ്മയ്ക്കും അവരുടെ ലൈഫ്‌ പോലെ നമുക്കും നമ്മുടേതില്ലേ സച്ചീ, അതിവിടെയാണ്‌, മറ്റൊരിടത്തേയ്ക്കു പറിച്ചു നടാൻ ബുദ്ധിമുട്ടാണ്‌, എല്ലാവരും ഇങ്ങനെ ഒക്കെ തന്നെയല്ലേ? എല്ലാം ഒരുമിച്ചു മാനേജ്‌ ചെയ്യണം. കുറച്ചു കൂടി പ്രാക്ടിക്കലായി ചിന്തിക്കൂ സച്ചീ..."

"അച്ഛനും അമ്മയ്ക്കും വേണ്ടി മാത്രമല്ല ഗീതൂ,നമുക്കു കൂടെ വേണ്ടിയാ ഞാൻ പറയുന്നത്‌.നിനക്കു മടുപ്പു തോന്നുന്നില്ലേ ഈ ലൈഫ്‌? പത്തു വർഷത്തോളമായില്ലേ,നിറുത്താതെ ഓടിയും ട്രാഫിക്കിൽ കുരുങ്ങിയും ഈ ഫ്ലാറ്റിന്റെ ഇട്ടാവട്ട സ്ഥലത്തിങ്ങനെ? മടുപ്പില്ലെന്ന് നിനക്കെങ്ങനെ അഭിനയിക്കാൻ കഴിയുന്നു?"

"പറഞ്ഞു പറഞ്ഞു സച്ചി കാടു കയറുന്നു. ഇതാ ഞാൻ പറഞ്ഞത്‌, സച്ചി എപ്പോഴും സെന്റിമെന്റ്സിന്റെ പുറത്താണ്‌ തീരുമാനങ്ങൾ എടുക്കുന്നതെന്ന്! ഈ പ്രോഫഷനോടും, സിറ്റിയോടുമുള്ള സച്ചിയുടെ പ്രെജുഡിസ്‌ ഇന്നും ഇന്നലേം തുടങ്ങിയതല്ലല്ലോ? കൂടെയുള്ളവർ ഉയരങ്ങളിലെത്തുമ്പോഴും സച്ചി തുടങ്ങിയേടത്തു തന്നെ നിൽക്കുന്നതും ഈ പ്രെജുഡിസ്‌ കാരണമാ.. അമ്മയുടെ കത്തും കറങ്ങി തിരിഞ്ഞ്‌ അവിടെ തന്നെയെത്തി... "

ക്ലോക്ക്‌ ഏഴരയടിച്ചു. ഗീതുവിന്റെ ക്യാബ്‌ എട്ടു മണിക്കാണ്‌.

"വീട്ടിൽ പോകുന്ന കാര്യം നമുക്കാലോചിക്കാം സച്ചീ, ഇപ്പോൾ ആ പ്രെസന്റേഷൻ തീർക്കാൻ നോക്കൂ.." തിടുക്കത്തിൽ പറഞ്ഞു കൊണ്ടു, ബ്രെഡിൽ വെണ്ണ പുരട്ടാനായി ഗീതു ഓടി.

പ്രാക്റ്റിക്കലായി ചിന്തിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു കൊണ്ടു ലാപ്ടോപ്പിന്റെ സ്ക്രീനിലേയ്ക്കു ഞാൻ തുറിച്ച്‌ നോക്കി...

Tuesday, June 14, 2011

ഒരു സന്തോഷ വര്‍ത്താനം

ആയിരം കടക്കാറുള്ള ഫോൺ ബില്ലുകൾക്കു വിട - ഇനി മിസ്സ്‌ കോളുകൾ മാത്രം..

ബോറടിക്കുമ്പോ വെറുതെ കഴിച്ചിരുന്ന ബർഗ്ഗറുകൾക്കും പിസ്സയ്ക്കും വിട - ഇനി ക്യാന്റീനിലെ കാലിച്ചായ മാത്രം...

എല്ലാ മാസവും 26 നു സാലറി ക്രെഡിറ്റു ചെയ്തെന്നു മെസ്സേജടിക്കുന്ന സിറ്റി ബാങ്കിനും വിട - ഇനി ഞാൻ സ്റ്റേറ്റ്‌ ബാങ്കിന്റെ സ്വന്തം ആളാ(ലോൺ...)

അപ്പോ പറഞ്ഞു വന്നതു.. എനിക്കു MTech നു അഡ്മിഷൻ കിട്ടി. ബഹുത്‌ ഖുഷി ഹെ... മേൽ പറഞ്ഞ ഒന്നും ഒരു നഷ്ടമായി തോന്നുന്നില്ല.. വീണ്ടും വിദ്യാർത്ഥി ആകുന്നതിലെ സന്തോഷം മാത്രം... അപ്പൊ എല്ലാർക്കും എന്റെ വക ഒരു ലഡു.. :)

Tuesday, May 10, 2011

എഞ്ചിൻ ഡ്രൈവർ

വെള്ളിയാഴ്ച്ച അസംബ്ലി സമയം.ഐഡി കാർഡ്‌ തൂങ്ങി കിടക്കുന്ന കഴുത്തുകളും,എണ്ണയിട്ടു മിനുക്കിയ തലകളുമുള്ള 10 A ക്ലാസ്സിന്റെ വരി. ആ വരിയുടെ പിന്നില്‍ ഒരു ചപ്രത്തല ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചു. വെറും തോന്നലാണോ എന്നറിയാന്‍ വീണ്ടും നോക്കി. തോന്നലായിരുന്നില്ല, അതു സുജിത്തായിരുന്നു!

"അറിയ്വോ മാഷേ?"

സ്റ്റാഫ്‌ റൂം വാതിലിനു പിന്നില്‍ ‍, ഉടലിന്റെ പകുതിയും മറച്ച്, തല മാത്രം പുറത്തേയ്ക്ക് നീട്ടി അവന്‍ വീണ്ടും ചോദിച്ചു.
"അറിയ്വോ മാഷേ?"

"അറിയ്വോന്നോ? നീ '10 Aയില്‍ പഠിച്ച സുജിത്തല്ലേ?" അല്പം ദേഷ്യത്തോടെയാണ്‌ ഞാന്‍ മറുപടി പറഞ്ഞത്.
പഠിച്ചിറങ്ങി പോയിട്ട് അഞ്ചു വര്‍ഷം കഴിഞ്ഞു. പക്ഷെ, സുജിത്തിനെ മറക്കാന്‍ എനിക്കീ ജന്മം സാധിക്കില്ല. അതിനൊരു കാരണമുണ്ട്. കുറച്ചു പഴയ സംഭവമാണ്.

ആറു വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു മുന്‍പൊരു മേയ് മാസം. ഞാനന്ന് 9-C യില്‍ ക്ലാസ്സ്‌ ടീച്ചര്‍ ആണ്. പത്തിലേയ്ക്ക് ക്ലാസ്സ്‌ കയറ്റം കിട്ടിയവുടെ ലിസ്റ്റ്,സ്കൂളില്‍ കൊടുത്തിട്ടു വീട്ടില്‍ വന്നതേയുള്ളൂ,ഹെഡ് മാഷിന്റെ വിളി വന്നു. അത്യാവശ്യമായി സ്കൂള്‍ വരെ ചെല്ലണം.

സ്കൂളില്‍, ഞാന്‍ കൊടുത്ത പ്രമോഷന്‍ ലിസ്റ്റും, ചാണകം ചവിട്ടിയ മുഖഭാവവുമായി ഹെഡ് മാഷിരിക്കുന്നു. അപ്പോഴേ തോന്നി, എന്തോ അൽകുൽത്ത്‌ കേസാണ്! എന്റെ തല കണ്ട പാടെ ഹെഡ് മാഷ്‌ ചോദിച്ചു.

"9-c യിലെ സുജിത്ത്‌ ദിവാകരൻ! അവനു കണക്കിനു പാസ്സ്‌ മാർക്കല്ലെയുള്ളൂ മാഷേ? മാഷെന്തിനാ അവനെ ജയിപ്പിച്ചത്‌? സുജിത്തിനെ പത്തിലേയ്ക്കു കയറ്റി വിട്ടാൽ, അടുത്ത വർഷം നമ്മുടെ 100% താഴെക്കിടക്കും!"

SSLC വിജയ ശതമാനമായിരുന്നു പ്രശ്നം.മന്ത്രിസഭ താഴെക്കിടക്കും എന്നൊക്കെ പറയുന്നതു പോലെ, സുജിത്ത് കാരണം SSLC പരീക്ഷയില്‍ സ്കൂളിന്റെ 100% വിജയം നഷ്ട്ടപ്പെടുമോയെന്ന് ഹെഡ് മാഷ്‌ ഭയന്നു. ഒരു അണ്‍എയ്ഡഡ്‌ സ്കൂളിനു, 100% വിജയം നിലനിർത്തുക‌, ബിസിനസ്സിന്റെ ഭാഗമായിരുന്നു.

"സുജിത്തിനെ 9ൽ തോൽപ്പിക്കുന്നതല്ലേ സേഫ്‌? ഈ കുട്ടിക്കു വേണ്ടി മാത്രം ഒരു മാറ്റം വേണോ?"

പത്തിൽ തോൽക്കും എന്നു സംശയം തോന്നുന്ന കുട്ടികളെ, ഇനി അവർ 9ൽ കഷ്ടിച്ചു ജയിച്ചാൽ കൂടി 10ലേയ്ക്കുള്ള ഗേറ്റ്‌ കടത്താറില്ല.ഒന്‍പതില്‍ തന്നെ ഒരുവര്‍ഷം കൂടി ഇരുത്തി, പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധിച്ചു പഠിപ്പിക്കും. സ്കൂൾ തുടങ്ങിയതു മുതലുള്ള കീഴ്‌വഴക്കം! പക്ഷേ സുജിത്തിനോടതു ചെയ്യാൻ എനിക്കു തോന്നിയില്ല. ഉഴപ്പനാണെങ്കിലും അവൻ നല്ല ബുദ്ധിയുള്ള കുട്ടിയാണ്.അൽപം മടിച്ചാണെങ്കിലും അന്നു ഞാൻ പറഞ്ഞു.

"മാഷെ, 10ലെ വിജയശതമാനം മാത്രം നോക്കി ആ ചെറുക്കന്റെ ഒരു വർഷം കളയാൻ പറ്റില്ല. അതു മാത്രമല്ല, പേരന്റ്സ്‌ ഒന്നും പണ്ടത്തെ പോലെയല്ല. പ്രത്യേകിച്ചു,പോസ്റ്റ്‌ മാസ്റ്റർ ദിവാകരൻ സാർ.വരുത്തനാണെങ്കിലും നല്ല പിടിപാടുള്ള കക്ഷിയാ.. പോരാത്തതിനു യൂണിയന്റെ ഒക്കെ വലിയ ആളും. സുജിത്തിനെ 9ൽ തോൽപ്പിച്ചാൽ,പരീക്ഷാ പേപ്പറിന്റെ ഫോട്ടോകോപ്പി വേണമെന്നു പറഞ്ഞ്‌ അങ്ങേരിവിടെ സത്യാഗ്രഹമിരിക്കും. ഞാനും തൂങ്ങും, മാഷും തൂങ്ങും!"

ഹെഡ്‌ മാഷിന്റെ പത്തി മടങ്ങി.പക്ഷേ കാർമേഘം മൂടിയ മുഖവുമായാണു അന്ന് അദ്ദേഹം സമ്മതിച്ചത്‌. അടുത്ത വർഷം റിസൽട്ട്‌ വന്നപ്പോൾ അതു ഇടിവെട്ടി മഴയായി പെയ്തു.സുജിത്തു മനോഹരമായി തോറ്റു. കണക്കിനു മാത്രമല്ല. ഒരു ബോണസ്സായി കെമിസ്ട്രിക്കും!ഇതിന്റെ പേരില്‍ സ്റ്റാഫ്‌‌ മീറ്റിംഗ്, മാനേജ്‌മന്റ്‌ മീറ്റിംഗ് ഇങ്ങനെ പല വേദികളില്‍ എനിക്ക് കൊട്ട് കിട്ടി.

ഓർമ്മകൾ... സ്കൂളിന്റെ ചരിത്രത്തിൽ SSLC തോറ്റ ഒരേയൊരു മഹാൻ! ആ സുജിത്താണു ചോദിക്കുന്നത്‌, "അറിയ്വോന്നു!"

"മാഷേ," സുജിത്തെന്നെ ഓർമ്മകളിൽ നിന്നു മടക്കി വിളിച്ചു.

"നീയെന്തിനാ അസംബ്ലിയിൽ കയറി നിന്നത്‌?"

സുജിത്ത്‌ മടിച്ചു മടിച്ചു പറഞ്ഞു.

"അത്‌, ഞാൻ വന്നപ്പത്തേക്കും നേരം വൈകി,പിന്നെ എഡ്മാഷ്‌ കാണണ്ടാന്ന് വിചാരിച്ച് 10Aന്റെ ബേക്കിൽ കേറി നിന്ന്!"

"നീയെന്താ ഈ വഴിക്ക്‌?"

"അദ്‌, മാഷേ എനക്ക് ജോലി കിട്ടി!.." എന്റെ ആകാംഷ അവനെ മുഴുമിപ്പിക്കാൻ അനുവദിച്ചില്ല.

"അപ്പോ നീ പത്തു ജയിച്ചൊ?" ശബ്ദത്തിൽ ആശ്ചര്യം കലരാതിരിക്കൻ ഞാൻ ശ്രമിച്ചു. പക്ഷെ നടന്നില്ല.

"ജയിച്ചു മാഷേ, വിക്ടോറിയ ട്യൂട്ടോറിയലിന്റെ നോട്ടീസ്സു മാഷു കണ്ടില്ലേ?അതിലെന്റെ ഫോട്ടോ ണ്ടാർന്ന്!"

എനിക്കു ചിരി വന്നു. അതവന്റെ ആത്മവിശ്വാസം വർദ്ധിപ്പിച്ചു.അവൻ ആവേശത്തോടെ തുടർന്നു.

"പണ്ട്‌ പത്തിൽ തോറ്റപ്പോ,ഞാളാടെ, സേവ്യറേട്ടന്റെ വർക്ക്ഷോപ്പിൽ പോയീനല്ലോ ഒരു കൊല്ലം.ആടെ വൈക്കിന്റേം കാറിന്റേം ഗ്രീസ്സു തൊടച്ചു മത്യായി മാഷേ!അപ്പൊ തോന്നീ, എനക്കും ഒരു ഗവൺമന്റ്‌ ജോലീക്കെ വേണ്ടേ? പിന്നെ മരണ പഠിത്താരുന്ന് മാഷേ! അവസാനം ജോലി കിട്ടി!"

"നിനക്കോ? ഗവൺമന്റ്‌ ജോലിയോ?"ഇത്തവണ എനിക്കു ആശ്ചര്യം അടക്കണമെന്നു തോന്നിയതേയില്ല.

"അതെ മാഷേ, ട്രെയിനിലെ എഞ്ചിൻ ഡ്രൈവറായിട്ടാ.ഇന്ന് ഞാൻ ട്രെയിനിങ്ങിനു പോവ്വാ"

അവന്റെ അരികിലിരുന്ന വലിയ ബാഗ്‌ ഞാനപ്പോഴാണ് ശ്രദ്ധിച്ചത്‌‌.സ്റ്റാഫ്‌ റൂമിൽ പലരും സുജിത്തിനെ തിരിച്ചറിഞ്ഞിരുന്നു.അവരോടൊക്കെയും, ജോലിയുടെ വിശേഷങ്ങൾ അവൻ വാ തോരാതെ പറഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു.

"സുജിത്തേ ഞാൻ ക്ലാസ്സിൽ പോകുന്നു. ഇനിയും ഇതിലെ വരണം."

രണ്ടാമത്തെ പീരിയഡിനു ബെല്ലടിച്ചപ്പോൾ ഞാൻ സുജിത്തിനോടു പറഞ്ഞു.

"മാഷിനു ഏടെയാ ക്ലാസ്സ്‌?"

"10-A യിൽ"

അവൻ അൽപം ജാള്യതയോടെ ചോദിച്ചു.

"എന്നാ മാഷിന്റൊപ്പരം ഞാനും വരട്ടെ? ഞാൻ കുറച്ച്‌ മുട്ടായി കൊണ്ടന്നിട്ടുണ്ട്‌!"

എനിക്കു സന്തോഷം തോന്നി. സുജിത്തിനെ പോലെയുള്ളവരെ കാണുന്നത്‌ കുട്ടികൾക്ക്‌ തീർച്ചയായും ഒരു പ്രചോദനമാകും. അവനെയും കൂട്ടി ഞാൻ 10A യിലേയ്ക്കു നടന്നു.10A യിലെ കുട്ടികളോട്‌ ഞാൻ സുജിത്തിനെ കഥ പറഞ്ഞു. തോറ്റാലും പൊരുതാനുള്ള ആവേശം ഉണ്ടാകണമെന്നു പറഞ്ഞു. വിനയാന്വിതനായി,ഒരു മൂലയിൽ
പുഞ്ചിരിച്ചു നിന്നതേയുള്ളു സുജിത്ത്‌.മിഠായി കൊടുക്കുമ്പോൾ പല കുട്ടികളും അവന്റെ കൈ പിടിച്ചു കുലുക്കുന്നതു കണ്ടു.ഒരുപാടു സന്തോഷം തോന്നി.

സുജിത്ത്‌ യാത്ര പറഞ്ഞു പോയി.

ഒരാഴ്ചകഴിഞ്ഞു. ഇന്നലെ വൈകുന്നേരം പച്ചക്കറിക്കടയിൽ വച്ചു പോസ്റ്റ്‌ മാസ്റ്റർ ദിവാകരൻ സാറിനെ കണ്ടു.

"സുജിത്ത്‌ പോയിട്ട്‌ വിളിച്ചിരുന്നോ? അവനു സുഖമല്ലേ?" ഞാൻ സൗഹൃദത്തോടെ ചോദിച്ചു.

ദിവാകരൻ സാറിന്റെ കറുത്ത മുഖം ഒന്നു കൂടി ഇരുണ്ടു. പച്ചമുളകു കൂട്ടിയിട്ടിരിക്കുന്ന മൂലയിലേയ്ക്കെന്നെ മാറ്റി നിർത്തി അദ്ദേഹം പിറുപിറുത്തു.

"കുടുംബദ്രോഹി! ഓൻ കഴിഞ്ഞാഴ്ച്ച നാടു വിട്ട്‌ പോയി മാഷേ.എഞ്ചിൻ ഡ്രൈവർ
എന്ട്രന്‍സ് ന്ന് പറഞ്ഞ് എന്റെ തോനെ കാശ് ഓൻ തൊലച്ച്! ഒടുക്കം എന്ട്രന്സും തോറ്റ്,കഴിഞ്ഞ മാസത്തെ എന്റെ പെൻഷൻ കാശും അടിച്ചോണ്ട് അവന്‍ നാട് വിട്ടു പോയി മാഷേ.....കഴിഞ്ഞ വെള്ളിയാഴ്ച!"

Wednesday, May 4, 2011

ഇന്റര്‍വ്യൂ മെയ്‌ 6 വെള്ളിയാഴ്ച!

കുറച്ചു മാസങ്ങള്‍ക്ക് മുന്‍പ് ഞാന്‍ "കമ്പ്യൂട്ടര്‍ സയന്‍സ് - mtech "നുള്ള പ്രവേശന പരീക്ഷ എഴുതിയിരുന്നു എന്ന് പറഞ്ഞിരുന്നല്ലോ. ദൈവം സഹായിച്ചു അതില്‍ കടന്നു കൂടി.ഇപ്പോള്‍ ഇന്റര്‍വ്യൂവിന്റെ പടിവാതില്‍ക്കല്‍ വന്നു നില്‍ക്കുകയാണ്.

ഈ തിരക്കുകള്‍ എല്ലാം കാരണം കുറെ നാളുകളായി ഒന്നും എഴുതാന്‍ സാധിച്ചിട്ടില്ല.മരുഭൂമി പോലെ കിടക്കുന്ന ഈ ബ്ലോഗ്‌ കാണുമ്പോള്‍ സങ്കടം തോന്നാറുണ്ട് പക്ഷെ സമയം ഇല്ല :(

ഇന്റര്‍വ്യൂ കഴിഞ്ഞു വേണം, പണി പകുതിയാകി വച്ചിരിക്കുന്ന രണ്ടു കഥകള്‍ പോസ്റ്റ്‌ ചെയ്യാന്‍. ഇത് വായിക്കുന്നവരൊക്കെ, മെയ്‌ 6 നു, ചുമ്മാ എന്നെ ഒന്നോര്‍ക്കാന്‍ അപേക്ഷ! :)

അപ്പൊ എല്ലാം പറഞ്ഞ പോലെ, ഇന്റര്‍വ്യൂ കഴിഞ്ഞു കാണാം :)

Friday, April 8, 2011

ഒരു കുറ്റസമ്മതം, ഒരു പ്രതിജ്ഞ

അന്ന ഹസാരെ എന്ന വ്യക്തിയെ എനിക്കറിയില്ല. അദ്ദേഹത്തിന്റെ വിശ്വാസ പ്രമാണങ്ങള്‍ അറിയില്ല. പക്ഷെ,എന്റെ സ്വന്തം ലോകത്ത് നിന്ന് പുറത്തു വന്നു ഒരു നിമിഷം ഒന്ന് ചിന്തിക്കാന്‍ അദ്ദേഹം എന്നെ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു.
അഴിമതി ഇന്നും ഇന്നലെയും തുടങ്ങിയതല്ല.എല്ലാം കണ്ടും കേട്ടും, ഇതൊന്നും എന്നെ ബാധിക്കുന്ന കാര്യങ്ങള്‍ അല്ലെന്നു കരുതി ജീവിക്കാനാണ് ഞാന്‍ എന്നും ഇഷ്ട്ടപ്പെട്ടത്‌. ഞാന്‍ കഷ്ട്ടപ്പെട്ടു പണിയെടുത്ത് നികുതി അടയ്ക്കുന്ന പണമാണ് കണ്ടവന്‍ കട്ട് മുടിക്കുന്നതെന്ന ബോധം എനിക്ക് ഒരിക്കലും ഉണ്ടായിട്ടില്ല. അതിനി ഉണ്ടാകുമോ എന്ന് അറിയില്ല.

എങ്കിലും, ഈ നിമിഷം മറ്റെല്ലാം മാറ്റി വച്ച് ഞാന്‍ ഒന്ന് ചിന്തിക്കട്ടെ സ്വതന്ത്രമായി! രാഷ്ട്രബോധത്തോടെ ഒന്ന് പറയട്ടെ..
അഴിമതിക്കെതിരെ എന്റെ വോട്ട്!! കണ്മുന്നില്‍ കാണുന്ന അഴിമതിയെ വെള്ളം തൊടാതെ വിഴുങ്ങി, നപുംസകമായി ഒരിക്കലും ജീവിക്കില്ലെന്നു പ്രതിജ്ഞ എടുക്കട്ടെ! ജയ് ഹിന്ദ്‌!

Saturday, March 19, 2011

ലോല- പത്മരാജന്‍ പറഞ്ഞൊരു (നഷ്ട)പ്രണയ കഥ.

പ്രണയം ചിലപ്പോള്‍ അങ്ങനെയാണ്.. നമ്മോടു യാത്ര പോലും പറയാതെ, ഒന്ന് തിരിഞ്ഞു നോക്കുക കൂടി ചെയ്യാതെ,ജീവിതത്തില്‍ നിന്നിറങ്ങി പോകും.പത്മരാജന്റെ 'ലോല' അത്തരം ഒരു പ്രണയത്തിന്റെ കഥയാണ്. പ്രണയവും, പ്രണയപരാജയവുമെല്ലാം മലയാള കഥകളില്‍ പലതവണ വിഷയമായതാണ്.അതില്‍ നിന്നെല്ലാം ലോലയെ വേര്‍തിരിച്ചു നിര്‍ത്തുന്നത് അതിലെ ജീവസുറ്റ കഥാപാത്രങ്ങളാണ്."ലോല മില്ഫോര്ഡ്" എന്ന അമേരിക്കന്‍ പെണ്‍കുട്ടിയും, ഇന്ത്യക്കാരനായ അവളുടെ കാമുകനും.വിദേശത്ത് പഠിക്കാന്‍ എത്തിയ കഥാനായകന്‍ തന്റെ സഹപാഠിയായ ലോലയെ പ്രണയിക്കുന്നു.

കാമുകന്റെ ഓര്‍മ്മക്കുറിപ്പായാണ് കഥ ചിത്രീകരിച്ചിരിക്കുന്നത്. വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കിപ്പുറത്ത് നിന്ന് കഥാനായകന്‍ തന്റെ പ്രണയത്തെ ഓര്‍ത്തെടുക്കുകയാണ്.re -evaluate ചെയ്യുകയാണ്. ആ വിചിന്തനത്തില്‍ അയാള്‍ ലോലയുടെ പ്രണയത്തിന്റെ പുതിയ മാനങ്ങള്‍ കണ്ടെത്തുന്നു.

"ലജ്ജാശീലയായ അമേരിക്കക്കാരി"- വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു മുന്‍പ്,ലോലയെ ആദ്യമായി കാണുമ്പോള്‍ നായകന് ഉണ്ടാകുന്ന impression ഇതാണ്. അയാളെ അവളിലെയ്ക്കടുപ്പിച്ചതും അത് തന്നെ.പാശ്ചാത്യ രാജ്യങ്ങളിലെ സ്ത്രീകളെക്കുറിച്ച്‌ അയാള്‍ക്കുണ്ടായിരുന്ന ധാരണകളെ ലോല തകര്‍ത്തു. തന്റെ നാട്ടിന്‍പുറത്തു കണ്ടു മുട്ടുന്ന ഒരു പെണ്‍കുട്ടിയുടെ മനസ്സാണ് ലോലയ്ക്ക് എന്നയാള്‍ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.കാമുകന്റെ പ്രശംസ കേട്ട് കവിള്‍ ചുവക്കുന്ന, സന്തോഷം വരുമ്പോള്‍ കണ്ണ് നിറയുന്ന ലോല.കുടുംബ ബന്ധങ്ങളെ അവള്‍ മാനിച്ചിരുന്നു. അത് കൊണ്ടാകാം തന്റെ അച്ഛന്‍ ചൂത് കളിച്ചു നശിച്ച 'ലാ വെഗാസിനെ' അവള്‍ വെറുത്തുതു.നായകന്‍ തന്റെ കുടുംബ പ്രാരബ്ധങ്ങളെ കുറിച്ച് പറയുമ്പോള്‍, അത് മനസ്സിലാക്കാന്‍ ലോലയ്ക്ക് കഴിയുന്നു.വേദനയോടെ ആണെങ്കിലും അവള്‍ തന്റെ പ്രണയം ത്യജിക്കാന്‍ തയ്യാറാകുന്നു. പക്ഷെ,കാമുകന്‍ തന്നെ അവന്റെ ജീവിതത്തിലേയ്ക്ക് വിളിക്കുമെന്ന്, പിരിയുന്ന നിമിഷങ്ങളില്‍ പോലും ലോല പ്രതീക്ഷിക്കുന്നുണ്ട്.അത് അവള്‍ വ്യക്തമായി പ്രകടിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. പക്ഷെ ലോലയുടെ കാമുകന്‍ എന്ത് കൊണ്ടതിനു തയ്യാറായില്ല?

അയാള്‍ ഭാഷയുടെയും,വംശത്തിന്റെയും,ദേശത്തിന്റെയും മതില്ക്കെട്ടുകള്‍ക്കുള്ളില്‍ കുടുങ്ങിക്കിടക്കുകയായിരുന്നു.ലോലയോടുള്ള അയാളുടെ പ്രണയം ഇതിനെയെല്ലാം അതിജീവിക്കാന്‍ പോന്നതായിരുന്നില്ല എന്ന് സംശയിക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. തന്റെ നാടിന്റെ ദാരിദ്ര്യം ലോലയെ തളര്‍ത്തുമെന്നും, അവള്‍ക്കു അത്തരമൊരു ചുറ്റുപാടില്‍ ജീവിക്കാനാവില്ലെന്നും അയാള്‍ വിശ്വസിച്ചു. ഒരിക്കല്‍ പോലും, ലോലയെ തന്റെ ജീവിതത്തിലേയ്ക്ക്, ദാരിദ്ര്യത്തിലേയ്ക്ക്, ഒന്ന് ക്ഷണിച്ചു നോക്കാന്‍ പോലും അയാള്‍ ധൈര്യപ്പെടുന്നില്ല.

ചിന്തിച്ചു നോക്കിയാല്‍ വെറുമൊരു പ്രണയകഥ മാത്രമാണോ ലോല? മനുഷ്യനെ വേര്‍തിരിക്കുന്ന മതില്‍ കെട്ടുകള്‍, അവയെ ഭേദിക്കണമെന്ന് ആഗ്രഹമുണ്ടായിട്ടും നിസ്സഹായരായി നില്‍ക്കേണ്ടി വരുന്ന മനുഷ്യര്‍... താഴെ പറയുന്ന വരികള്‍, ഈ മതില്ക്കെട്ടുകലോടെല്ലാം ലോല നടത്തുന്ന പരസ്യമായ യുദ്ധപ്രഖ്യാപനം അല്ലെ?

"എന്റെ അലസത അവളെ ദേഷ്യം പിടിപ്പിച്ചു. അവള്‍ രണ്ടു രാജ്യങ്ങളെയും ചീത്ത പറഞ്ഞു. ഇന്ത്യന്‍ പൌരത്വവും അമേരിക്കന്‍ പൌരത്വവും,ഇന്ത്യയും അമേരിക്കയും.ക്രിസ്ത്യാനിയും ഹിന്ദുവും,ഹിന്ദു മതവും ക്രിസ്തു മതവും. അവള്‍ ഒരു ഭ്രാന്തിയെപ്പോലെയായി കുറെ നേരത്തേയ്ക്ക്."

പ്രണയം ഇവയ്ക്കെല്ലാം മുകളിലാണെന്നു ലോല വിശ്വസിച്ചു. പക്ഷെ അവളുടെ കാമുകന്‍ മറിച്ചാണ് ചിന്തിച്ചത്. തന്റെ അന്നത്തെ നിലപാടിനെ പറ്റി അയാള്‍ ഓര്‍ക്കുന്നതിങ്ങനെ":
"ഒരു പെണ്ണിനുവേണ്ടി മതം മാറുന്നത് അടിമത്തത്തിനു വഴിവെയ്ക്കുകയാവും എന്ന വിഡ്ഢിത്തം അന്നെന്നിക്ക് തോന്നിയിരുന്നു."
തിരിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോള്‍ അതൊരു "വിഡ്ഢിത്തം" ആണെന്നാണ് അയാള്‍ക്ക്‌ തോന്നുന്നത്. അമൂല്യമായ ഒരു പ്രണയം, കാലം അപ്രസക്തമെന്നു തെളിയിക്കുന്ന മറ്റുള്ളവയ്ക്ക് വേണ്ടി വലിച്ചെറിയുന്നത് വിഡ്ഢിത്തം ആണെന്ന് ജീവിതം അയാള്‍ക്ക്‌ പറഞ്ഞു കൊടുത്തിരിക്കാം. ലോലയുടെ പ്രണയം നഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നില്ലെങ്കില്‍ എന്നയാള്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്നുണ്ടാകാം.

അയാള്‍ക്ക്‌ വിദേശത്ത് നിന്ന് തിരിച്ചു പോരാനുള്ള സമയം അടുക്കുന്തോറും ലോല കൂടുതല്‍ പരിഭ്രാന്തയായി. ഒളിഞ്ഞും തെളിഞ്ഞും ഒരുപാടു പ്രാവശ്യം "തന്നെയും കൂടെകൂട്ടിക്കൂടെ?" എന്നവള്‍ അയാളോട് ചോദിക്കുന്നുണ്ട്. പക്ഷെ അയാള്‍ക്കതിനു കഴിയുന്നില്ല. ഒടുവില്‍ ലോലയ്ക്ക് മുന്നില്‍ "ഇനിയെന്ത്" എന്ന ചോദ്യമെറിഞ്ഞു ആത്മഹത്യയിലേയ്ക്കോ,ലഹരിയിലേയ്ക്കോ വഴിതെറ്റി പോകാമെന്ന അവസ്ഥയില്‍ അവളെ വിട്ടു, നിസംഗതയോടെ, ഒരു അന്ത്യമൊഴി മാത്രം ബാക്കി വച്ച് അയാള്‍ ഇറങ്ങിപ്പോകുകയാണ്. ആ പ്രണയത്തില്‍ നിന്ന്, അവളുടെ ജീവിതത്തില്‍ നിന്ന്.
"വീണ്ടും കാണുക എന്നൊന്നുണ്ടാവില്ല. നീ മരിച്ചതായി ഞാനും,ഞാന്‍ മരിച്ചതായി നീയും കണക്കാക്കുക. ചുംബിച്ച ചുണ്ടുകള്‍ക്ക് വിട തരിക."

മലയാള സാഹിത്യം കണ്ട തീക്ഷ്ണതയേറിയ ഒരു യാത്രാമൊഴി!