Monday, May 20, 2013

ഒരു തിരിച്ചു വരവ്

റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിലേയ്ക്ക് ഓടിയെത്തുമ്പോഴേയ്ക്കും സ്റ്റേഷൻ വിട്ടു പോകുന്ന ട്രെയിൻ പോലെയാണ് ജീവിതം പലപ്പോഴും.
ഒരുക്കങ്ങൾ എത്ര തന്നെ ആയാലും, എത്ര  പ്രതീക്ഷയോടെ കാത്തിരുന്നാലും, യാത്ര ചിലപ്പോൾ  മുടങ്ങി പോയേക്കാം. പോകേണ്ട ട്രെയിൻ കിട്ടിയില്ലെങ്കിൽ കിട്ടിയ ട്രെയിൻ പോകുന്നിടത്തേയ്ക്കു കൂടെ പോകുക എന്ന നയമാണ് ജീവിതത്തിൽ ചിലപ്പോൾ സ്വീകരിക്കേണ്ടി വരുക. തൻറെ  ലക്ഷ്യത്തിലേയ്ക്കല്ല ഈ യാത്രയെന്നറിഞ്ഞിട്ടും, ഒരു യാത്ര. പ്രതീക്ഷിച്ച കാഴ്ച്ചകളായിരിക്കില്ല പലപ്പോഴും നമ്മെ കാത്തിരിക്കുക. ചിലപ്പോൾ ഈ പുതിയ യാത്ര നമ്മെ കൂടുതൽ മനോഹരമായ കാഴ്ച്ചകൾ കാണിച്ചു തന്നേക്കാം. പ്രതീക്ഷിക്കാതിരുന്ന പലരെയും പരിചയപ്പെട്ടേക്കാം. അവരുടെ ആത്മാവിന്റെ നന്മയും സൗന്ദര്യവും നമ്മെ ആശ്ച്ചര്യപ്പെടുത്തിയേക്കാം.പലർക്കും ഈ പുതിയ യാത്രയുടെ മനോഹാരിത ആസ്വദിക്കാനും, ആ പുതിയ തീരങ്ങളെ സന്തോഷത്തോടെ പുല്കാനും സാധിക്കും. അങ്ങനെയുള്ളവർ ഭാഗ്യവാന്മാരാണ്. പക്ഷേ ചിലർ, എന്നെപ്പോലെയുള്ള ചിലർ, മുടങ്ങിപ്പോയ ആ യാത്രയെ ഓർത്ത് നിരന്തരം നിരാശപ്പെടുന്നവരാണ് . തൻറെ പുതിയ പാതയെ ഒരിക്കലും പൂർണ്ണ മനസോടെ ഉൾക്കൊള്ളാനോ ആസ്വദിക്കാനോ അവർക്കു കഴിയില്ല. വിട്ടു പോയ ട്രെയിൻ വേറെ ഏതെങ്കിലും സ്റ്റേഷനിൽ നിന്നു തിരിച്ചു പിടിക്കാൻ അവർ അതിയായി ആഗ്രഹിക്കുന്നു. ഞാനും അതുപോലെ തന്നെ. അക്ഷരങ്ങളാണെൻറെ  വഴിയെന്ന് അറിഞ്ഞിട്ടും, എഴുതാതിരുന്നു വർഷങ്ങളോളം. എൻറെ പേനയിലെ മഷി ഉണങ്ങിപ്പോയിരിക്കുന്നു,.എൻറെ ഭാവന ശുഷ്ക്കവും , വർണ്ണനകൾ നിറം മങ്ങിയതുമായിരിക്കുന്നു. എങ്കിലും മുടങ്ങിപ്പോയ ആ യാത്ര എന്നെ നിരന്തരം അലോസരപ്പെടുത്തുന്നു.മറ്റൊന്നിലും മനസ്സിനെ ലയിപ്പിക്കാൻ അനുവദിക്കാതെ എന്നെ കഷ്ടത്തിൽ ആക്കിയിരിക്കുന്നു. ഇതൊരു ശ്രമമാണ്, ഒരിക്കലും യാത്ര ചെയ്യാൻ കഴിയില്ലെന്നു കരുതിയ ആ വഴിയെ അറിയാൻ... അതിലേ വിറച്ച  കാൽവയ്പ്പുകളോടു കൂടിയാണെങ്കിലും ഒന്ന് നടക്കാൻ....